Ümit Yaşar OĞUZCAN / İnsanoğlu

İnsanoğlu

- I - 
Ne tuhaftır şu insanlar 
kimi zincirler içinde hür 
Kimi esir olmaktan bahtiyar 
Kimi de benim gibi bin bir şeyi düşünür 
Ne tuhaftır şu insanlar 
Kimini yel alır, su götürür 
Kiminin çilesi sürer mezara kadar 
Kimi de gününü gün etmeyi düşünür 

- II - 
İnsan insanın kadrini bilmezmiş meğer 
Anlaşılamadı gitti mısralarım 
Çünkü; insanlar benim halime güler 
Bense onlar için ağlarım 

İnsan insanın kadrini bilmezmiş meğer 
Birimiz gülsek, ağlıyor onumuz 
Bizden kara değil mi geceler 
Bari karınlık olmasaydı sonumuz 

- III - 
Nice insanlar gördüm ki ben 
Dudaklarında en ateşli türküler 
Barış içinde yaşamayı bilmeden 
Bir savaş meydanında öldüler 

Nice insanlar gördüm ki ben 
Dudaklarında en bayağı şarkılar 
Ve gözlerinde ihtiras ışığı eksilmeden 
Birer ilah gibi yaşadılar 

Ümit Yaşar OĞUZCAN

Ümit Yaşar Oğuzcan / GERÇEKTEN SEVMEK

GERÇEKTEN SEVMEK

O durmadan kaçıyor; 
Sen ardından gitmiyorsan; 

O günün her saatinde saklanıyor, 
Sen yollara düşüp deli divane aramıyorsan; 

O sana acıların en büyüğünü tattırıyor,
Sen bundan en yüce hazzı duymuyorsan;

Boşuna aldatma kendini,
Onu sevmiyorsun demektir.

Elindeki içki kadehinde,
Dudağındaki sigarada ,
Okuduğun kitapta,
Mırıldandığın şarkıda,
Söylediğin şiirde,
Gördüğün rüyada
Ve yaşaman için
Ciğerlerine doldurduğun havada
O yoksa;
Onun vazgeçilmezliğini anlamamışsan;
Onu sevmiyorsun demektir.

Renkler onunla değerlenmiyorsa,
Örneğin; onsuz kırmızı kırmızılığının,
Mavi maviliğinin farkında değilse,
Beyaz yalnız o giydiği zaman
Güzelliğini haykırmıyorsa,
Sabahları onu görünceye kadar
Güneş doğmuyorsa
Ve onsuz gökyüzü geceleri
Aya, yıldızlara hasret değilse
Onu sevmiyorsun demektir.

Sokakta gördüğün her yüzde
Ondan bir şeyler aramıyorsan,
Güzel bir manzara,
Hüzünlü bir musiki onu hatırlatmıyorsa,
Uykudan uyandığın zaman
Yaşamakta olduğundan önce
Onu hatırlamıyorsan,
Omuzlarına dökülmüş saçları,
Bir sis perdesinin ardında
Her zaman gülen,
Işık saçan gözleri
Aklına gelmiyorsa,
Durup durup avuçlarının
Sıcaklığını özlemiyorsan;
Onu sevmiyorsun demektir.

Dünyada yaşayan öteki insanların
Senin için hâlâ bir değeri varsa ,
Ona karşı tutumunu
Toplumun köhne ve manasız
Kurallarına göre ayarlıyorsan
Ve açık açık
Sanki var olduğunu haykırırcasına
Sevgini söylemiyorsan;
Onu sevmiyorsun demektir.

Yok o senin için
Her şeyden değerliyse,
Gözünü yumduğun anda
Onu görebiliyorsan,
O bütün şarkılarda,
Bütün şiirlerde,
Bütün resimlerde ise,
Ona muhtaç olduğunu
Söylemekten utanmıyorsan,
Senin içten ve büyük sevgine
Karşılık vermeyeceğinden
Korkmuyorsan,
Bütün bencil duygularından
Sıyrılabilmişsen
Onun için her şeyi,
Ama her şeyi yapacak gücü
Kendinde buluyorsan,
Her hali sana
Ayrı ayrı güzel geliyorsa,
Karşısında kendini
Bir çocuk gibi hissediyorsan,
İstediği anda onun için
Ölebileceksen,
Onun için yaşıyorsan
Ve yine onun için
Bildiğin bilmediğin
Bütün düşmanlıklara
Karşı koyabileceksen,
O her geçen dakika
Sende biraz daha büyüyorsa
Ve kendi kendine bile
Çok sevdiğini bütün
Samimiyetinle,
İnanmışlığınla
İtiraf edebiliyorsan,
Bir gün o seni hiç,
Ama hiç sevmediğini söylese bile ,
Senin sevginde azalma olmayacaksa
Ve ölünceye kadar onu aşkların
En olumsuzu ile sevebileceksen;
İşte o zaman
Onu seviyorsun demektir.

O sana sevmeyi,
Gerçek aşkı öğretti.
Sen onu hep sevecek
Ve sevilmenin mutluluğunu tattıracaksın.

O , hiç sen olmasan bile,
Seni bir parça sevmese bile…

Ümit Yaşar Oğuzcan

ŞİİR - MASAL

ŞİİR - MASAL
Küçüktük, masal dinlerdik,
büyüdük masal dinliyoruz.
Yaşlanınca masal anlatacağız
Torunlarımıza,
İnanacaklar...
Masal olduğunu unutacaklar
Ve bir gün
Biz de masal olacağız,
Anlatacaklar.

Ümit Yaşar OĞUZCAN

Ü. Yaşar OĞUZCAN / SEN UYKUSUZLUK NEDİR BİLİR MİSİN

SEN UYKUSUZLUK NEDİR BİLİR MİSİN

Sen uykusuzluk nedir bilir misin,

Tırnaklarınla yastığını parçaladın mı hiç,

Gözlerini tavana dikip,

Düşündüğün oldu mu bütün gece,

Ve bütün bir gün,

Belki gelir ümidiyle bekledin mi hiç,

Gelmeyince,

Seni aramayınca,

Ölesiye ağladın mı,

Sonra çekilip en koyusuna yalnızlıkların,

Ona ait ne varsa,

Bir bir hatırladın mı ?

Sen günden güne erimeyi bilir misin,

Dev bir ağacın vakarı içinde ölmeyi,

Bir teselli aramayı,

Issız parklarda, tenha sokaklarda,

Ve bütün bir şehir uyurken uzaklarda,

Deli divane yollara düşüp,

Yaşlanmış bir köpek gibi,

Eskimiş bir gömlek gibi,

Atılmışlığını hissettiğin oldu mu ?

Sevmekten,

Günler geceler boyunca yürümekten,

Elin ayağın yoruldu mu ?

Sen yalnızlığın acısını bilir misin,

Unutulmak bir hançer gibi saplandı mı sırtına,

İçinde kıskançlığın zehirli çiçekleri açtı mı,

Bütün gururunu çiğneyip,

Sevdiğinin geçtiği yollarda,

Bastığı toprakları eğilip öptün mü,

Sen çaresizlik nedir bilir misin,

Sen yokluk nedir gördün mü,

Yanan başını,

Duvarlara vurup parçalamak geldi mi içinden,

Sen her gün bin defa öldün mü ?

Böyleyim diye ayıplama beni,

Bir gün kendimi,

Sonsuzluğun koynuna bırakırsam,

Yaralı ve yenik bir asker gibi,

Darılma,

Unutma ki,

Her seven adsız bir kahramandır,

Unutma ki,

İnsan; sevebildiği kadar insandır…

Ü. Yaşar OĞUZCAN

Ümit Yaşar OĞUZCAN / KUM

KUM
Sen kum nedir bilmezsin
Deniz nedir görmedin ki.
Yum gözlerini zamanı düşün,
Deniz bir gözünde
Kum bir gözündedir...

Sen taş nedir bilmezsin
Dağa çıkmadın ki.
Yürü ufuklara doğru,
Dağ bir ayağında
Taş bir ayağındadır...

Sen kül nedir bilmezsin
Ateş yakmadın ki.
Uzat ellerini gökyüzüne,
Ateş bir elinde
Kül bir elindedir...

Sen kan nedir bilmezsin
Ölmedin,öldürmedin ki.
Yat toprağa boylu boyunca,
Ölüm bir yanında
Kan bir yanındadır...

Sen aşk nedir bilmezsin
Beni sevmedin ki.
Ağla, ağlayabildiğin kadar,
Bütün güzellikler sende aşk
Aşk, bendedir.


Ümit Yaşar OĞUZCAN

Ümit Yaşar OĞUZCAN / İnsanoğlu

- I -
Ne tuhaftır şu insanlar
kimi zincirler içinde hür
Kimi esir olmaktan bahtiyar
Kimi de benim gibi bin bir şeyi düşünür
Ne tuhaftır şu insanlar
Kimini yel alır, su götürür
Kiminin çilesi sürer mezara kadar
Kimi de gününü gün etmeyi düşünür

- II -
İnsan insanın kadrini bilmezmiş meğer
Anlaşılamadı gitti mısralarım
Çünkü; insanlar benim halime güler
Bense onlar için ağlarım

İnsan insanın kadrini bilmezmiş meğer
Birimiz gülsek, ağlıyor onumuz
Bizden kara değil mi geceler
Bari karınlık olmasaydı sonumuz

Ümit Yaşar OĞUZCAN  /  İnsanoğlu